ayhan adlı kullanıcının alanı

Birbirinden uzak iki farklı şehirde, kaderin zaman ve mekân dinlemeden birbirine yaklaştırdığı, yaşamın tüm zorluklarına inat kendimize sevda dolu küçücük bir dünya yaratmış iki canız biz.

Sevdik; Sevildik; Beraber ağlayıp beraber güldük.

Ne çok şey paylaştık seninle yan yana olamasak bile. Bil ki! Çok sevdim seni...

Varlığına hasret bırakan yokluğunu sevdim, Göremediğim gözlerini, dokunamadığım tenini, öpemediğim dudaklarındaki tebessümü sevdim.

Seninle üzülmeyi, seninle sevinmeyi sevdim...

Her sabah yokluğunla harmanlanan günü yaşamayı sevdim.

Gecenin kör karanlığında adını haykırarak kan ter içinde uyanmayı, üzerime yağan yağmuru, tenimi bıçak gibi kesen soğuğu sevdim.

Seni sen olduğun, beni ben yaptığın için sevdim.

Yanımda olmadığın her bir gün için bir tohum ektim yüreğime ve şimdi binlercesi yeşile bürünebilmek için senin gelişini beklemekte..

Biliyorum; Söylemiştin.

Geleceksin! Ve Geldiğinde yüreğimi esir edip yüreğine, tekrar gideceksin.

Olsun, senden gelecek ne varsa razıyım.

Yeter ki gel...

Geldiğinde, yüreğime ektiğim her bir tohum, filizlenerek bir orman misali tüm bedenimi kaplayacak ve yeşilin getirdiği huzura kavuşan yüreğim yaşamak, var olmak nedir tekrar anlayacak.

Umudumu bağladığım karanlık yollar aydınlanacak, güneş bir başka doğacak.

Ve işte o gün aynı toprağa ayak basıp, aynı yollarda yürüyeceğiz, aynı iskeleye oturup, martılara el sallayacağız.

Gün batımında, sevdamızın rengi gibi kızıla bürünen ayı denizin karanlık sularında söndürüp, yıldızları avucumuzda kaydıracağız; Sonra; Sonra acı son tekrar başlayacak ve sen yine gideceksin.

Biliyorum bu gelişler ve gidişler hiç bitmeyecek; Yüreğime dokunan yüreğin, bütün benliğimi kor kor yakacak ve içli bir kemanın tellerinde dile gelen nağmeler gibi yüreğim çaresizce sızlayacak.

Tüm bedenim alev alev mahşer yeri gibi yanacak, sevdadan yana ne varsa kül olacak ve toz duman bütün bedenime savrulacak.

Aklıma her düştüğünde göz pınarlarımdan süzülen siyah inci taneleri çime düşecek senden diye… Hasretinle yanıp kavrulmuş bedenim dirilecek sana sunmak için kendini… Sevmelerin, sevişmelerin, sensizken içime gömdüğüm sessiz çığlıklarım, seni beklerken zamana esir olmuş dakikalarım, hepsi senin olsun; kirpiklerimde asılı kalan yaşadığım sevdamın hatırına…

Sevda ateşi düştü mü bir kere gönüllere, önünde durulabilir mi söyle...

İrtibat kesilir tüm olan bitenle ve endeksleniverir her şey olanca ağırlığıyla...

Hummalı derin duygulara, yarin o gül bakışlarına, kadife tenine, kokusuna, bir gülüşüne, bir bakışına.... Hani kendini unutturmayan bir baş ağrısı, bir diş zonklaması gibi hep hatırlatır artık kendini... Aklınızın bir köşesindedir hep her ne yapıyorsanız yapın, her nerede olursanız olun....

Oysa daha dün zevkle gittiğiniz yerler yabancı gelmeye başlar onsuz size, yediğiniz içtiğiniz şeylerin tadı tuzu kalmamıştır onunla paylaşılmıyor diye...

Hep bir plan hep bir hazırlık halleri vardır O'nu tekrar görmek, O’nunla yeniden zaman geçirebilmek ve bir şeyler paylaşabilmek için...

Bir sabah kalktığınızda aynaya bakarsınız ki artık aynada yansıyan yüz size ait değildir..

Çünkü baktığınız her yerden yar size bakarken artık kendinizi görmeniz mümkün değildir...

Sokaklardaki herkesin yüzünde ona dair bir şeyler ararsın...

O an karşılaşmak gibi bir ihtimalin olmayacağını bilmene rağmen sanki birden, yolda karşına çıkacakmış gibi heyecanla sağa sola bakarsın...

Balkonda oturmuş gecenin kör vakitlerinde, sigaranın her nefesinde ciğerlerine çekerken aşkını sevdanı imkansız olduğunu bile bile sanki çıkıp gelecekmiş gibi gözünü yoldan ayıramazsın....

Uykuyu haram kılmıştır gözlerin ve bir gece bekçisi gibi tavanda asılı kalmıştır gözlerin...

Yüreğini derin bir hasret kaplamış ve sanki her geçen gün daha da derine batan bir hançer gibi kanatmadan ama inceden inceye sızlatarak işgalini sürdürmeye devam etmektedir..

Sadece bir dakikacık dahi olsa görebilmek,
 öpüp koklayabilmek için razısındır bir çok şeyi feda etmeye....

O kadar yakında hissedersin ki O'nu şah damarın gibidir...

Yürek atışın olmuştur ve artık nabzın gibi bileklerinde taşıyorsundur onu...

Artık hiçbir şey eskisi gibi değildir, çünkü artık sende seni değil sen de onu taşıyorsundur....

Ve gözün gibi bakmak durumundasındır artık kendine..

Sağa sola bile çarpmamaya itina gösterirsin kazara dahi olsa, ya içindeki O'na bir şey olursa? Sapasağlam olman lazımdır ki içindeki O, hep yeşersin mağrur bir çiçek gibi gönül bahçende....

Belki yiyecek bir lokman, alacak bir hırkan dahi yokken Karun kadar zenginsindir sevgisiyle....

Ve gözünde hiçbir şeyin kıymeti yoktur ondan öte....

Öyle güçlüsündür ki al şu kazmayı kaldır şu dağı deseler Ferhat’tan öte bir Ferhat gücü peydahlanır içinde..

susadım dese avuçlarında su taşırsın kilometrelerce..

bir damla göz yaşına yakasın yıkasın gelir dünyanın alayını..

Sevmek! Herkesin dilinde sakız gibi dolanan sevmek...
en çok seven benim, benim gibi kimse sevemez demek..
Öyle kolaydır ki..
Ama yiğitlik söylemekte değil, seviyorum dediğin gibi de sözünün ardında durabilmektedir...
Sevdayı yaşatacaksın, hissettireceksin, söylemek yetmez...
Sevdayla közleneceksin, kor olmak yetmez...
Sevda uğruna yaşayacaksın, her türlü zora katlanarak..
Hem de öyle bir yaşayacaksın ki sonuna kadar...
Tıpkı aşk nedir diyene Mevlâna’nın: “Ben olda bil” dediği gibi… Bu kara kuru kızın neyini sevdin diyen adama Mecnun’un “sen ona bir de benim gözümle bak dediği gibi, Keremin Aslı için alev olup cayır cayır yanması gibi yaşamak. ..
Böyle sevmeyeceksen giderken yüreğimi bana bırak öyle git emi… sen o yüreği taşıyamazsın öyle sevmiyorsan eğer….